پشت اشک هایی که از گونه ی ابر ها سر می خوردند

سگ سکوتی از  درونش زوزه می کشید

و یاد کسی او را می میراند ، قهوه اش را تلخ تر می کرد

و صبح را دست نایافتنی تر می ساخت

آن شب که آغوشش از تمنای کسی دور شد

حتی آسمان هم به جای چشم هایش نمی بارید

این بار با درخشش صبح

دستانش که آخرین نت را بوسه می زد

آخرین جرعه ی قهوه  بغضش را می نواخت.

نه می رفت که بماند ،

نه می ماند که باشد.